۲۱آذر

بودن با دوربین

چند روز پیش دنبال کتابی به درد بخور بودم برای آموزش عکاسی، کلی پیدا کردم ولی احساس کردم هیچ کدوم به درد من نمی خورند، در عوض با این کتاب آشنا شدم، اولش حس نمی کردم زندگینامه یک عکاس باشه، فکر می کردم درباره ی مزیت های دوربین داشتن و چه دوربینی داشته باشیم و این جور بحث هاست، بعد که چند صفحه ای خوندم، دیدم شخصیت عکاس کتاب، آقای کاوه گلستان، یک آدم با جنب و جوش فوق العاده بالا بوده که این موضوع برای من جذابیت خاص و زیادی داشت و با خوندن کتاب شخصیت این آدم برام خیلی جذاب تر شد و حتی خانواده ی معروف و سرشناس ایشون.

هر جایی که هستی همان جا بمان،! فکر نکن جای دیگری خبری هست، خبر همان جایی است که تو ایستادی.

کاوه گلستان ۱۷ تیر در آبادان به دنیا آمد، وسط تموز، توی آبادان.

در سال ۱۳۴۷ کاوه بالاخره از میلفیلد اخراج شد، با موی بلند، کفش کتانی، ساکی به دوش و جیبی خالی زمینی به تهران آمد.

من از همان ابتدا عکاسی را وسیله ای می دانستم برای طعنه زدن به یک سری ارزش هایی که توی جامعه مطرح بود.

می خواستم با گرفتن عکس از شرایط ناهنجار زندگی مردم و نشان دادن آن به آدم های مرفه یک خاری در چشم شان فرو کنم.

کمی بعد همان آدم هایی که داشتم عکس شان را می گرفتم و درباره ی زندگی شان می نوشتم انقلاب کردند، که من هم در همان مسیر، کار حرفه ای ام را گسترش دادم.

گاهی اوقات احساس می کردم لاشخورم چون با هلی کوپتر به هر جا که کشت و کشتار بود می رفتیم، عکس می گرفتیم و جنازه جمع می کردیم.

در طول جنگ دستمالی داشتم که همیشه همراهم بود. این دستمال را بارها شسته ام، به آن گلاب زده ام اما کماکان بوی مرگ می دهد.

احساس می کنم دیگر هیچ چیز مرا نمی ترساند، هیچ چیز حیرت زده ام نمی کند، من نهایت آن را دیده ام.

جنگ یک اضطراب دائمی درباره ی گذشت زمان در من به وجود آورد، نمی توانم حتی کمی بنشینم و کتاب بخوانم، مدام می خواهم حرکت کنم و کاری بکنم، می خواهم از هر لحظه ی زندگی استفاده کنم، چون هر آن ممکن است آن را از دست بدهم.

کاوه خیلی تحرک داشت، انگار همیشه دیرش شده بود، غذایش را سرپا می خورد و می رفت، همیشه در عجله بود، نمی توانست راحت بنشیند، من کمتر دیدم کاوه کاری را نشسته انجام دهد.

  • نویسنده: حبیبه جعفریان
  • مترجم: —–
  • تعداد صفحات: ۱۳۰ صفحه
  • ناشر: انتشارات حرفه هنرمند
  • نوبت چاپ: دوم، ۹۳
  • موضوع: عکاسی، سرگذشتنامه، ایران
  • خرید: موجود نیست
این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه