۲۵تیر

روزانه های ذهن یک دیوونه (۲۵): نترسیم و تغییرش بدیم

امروز باید طرح یک پروژه را آماده می کردم و با خودم برای ارائه به جلسه ای می بردم، چند روز هم فرصت داشتم ولی تا امروز نتونسته بودم چیزی بنویسم چون واقعا به تمام فکرها و حتی حرف هایی که در جلسه گذشته اش زده بودم ایمان نداشتم، احساس می کردم یک جای کار خیلی می لنگه، از طرفی این پروژه را خیلی دوست دارم و نمی خواستم با تغییر مواضع یه جورایی از دست بدمش، بچه ها بهم فشار می آوردند که چرا نمی نویسی و من سکوت می کردم و تو خودم بودم، اینقدر فکر می کردم که مغزم درد می گرفت، تا اینکه امروز صبح بیدار شدم، پشت سیستم نشستم و شروع کردم به نوشتن ولی نه چیزهایی که خواسته بودن بنویسم، چیزهایی نوشتم که احساس می کردم باید بنویسم، بعد از اینکه چهارچوب کلی طرح را نوشتم بچه ها را صدا زدم و ازشون خواستم هر کاری دستشون هست بزارند کنار و شروع کردیم به چکش کاری طرح، یه جورایی یک ساعت قبل از اینکه وارد جلسه بشم همه استرس داشتند که سرنوشت این پروژه چه خواهد شد.

وقتی وارد جلسه شدم خیلی آروم بودم، سیستم رو باز کردم و شروع کردم به توضیح دادن طرح، همزمان به صورت اعضای جلسه نگاه می کردم که واکنش اونها نسبت به تغییر صد در صدی طرح چی هست، حرف هام که تمام شد، چند دقیقه ای همه ساکت بودند تا اینکه یکی گفت کلا یک چیز دیگه نوشتید؟ تازه اینجا یکم استرس گرفتم و گفتم بله، به نظرم طرح قبلی به درد نمی خورد برای همین گذاشتیمش کنار، یک نگاهی به هم انداختند و گفتند خیلی خوب شده، ممنون، اون لحظه احساس خیلی خوبی داشتم، حرف هایی را زدم که حتی توی طرح ننوشته بودم و حاصل فکرهایی بود که کرده بودم، اینقدر کار براشون جذاب بود که تاریخ شروع طرح را به جای چند ماه بعد موکول کردن به چند روز بعد، با مزه ترین قسمت ماجرا این بود که قبل از جلسه اول تصمیم داشتیم به دلیل اینکه فرصت انجام اون کار و نداشتیم بریم و بگیم وقت نداریم ولی دقیقا امروز خودم رو وسط یک ماجراجویی هیجان انگیز دیدم، به نظرم اگر احساس خوبی به کاری نداریم باید نترسیم و تغییرش بدیم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه