۹مرد

روزانه های ذهن یک دیوونه (۴۰): دوباره شروع نکنیم، ادامه بدیم.

این روزها خیلی رو به راه نیستم، با وجودیکه دور و برم نسبت به گذشته خیلی شلوغ تر شده ولی همزمان ترس عجیبی هم تو دلم همیشه هست، یک جورایی احساس می کنم ناخود آگاه از آدم ها فاصله می گیرم، نمی تونم بهشون نزدیک بشم، احساس خوشایندی ندارم، فکر می کنم نمی خوام یک شکست دیگه رو تو حوزه روابط اجتماعیم تجربه بکنم، البته واقعا اگر برآیند بگیری نمیشه اسمش رو شکست گذاشت یک تجربه جالب و هیجان انگیز بود که با درد خیلی شدید نه میشه گفت درد وحشتناک در حال سپری شدن هست، خودم هم می دونم مسخره است ولی هر روز گذشته رو در ذهنم مرور می کنم و درد می کشم، تنها تفاوتش اینه بعضی روزها با تلاش زیاد ذهنم رو مدیریت می کنم بعضی روزها مثل امروز کلا از دستم در میره به حدی که ترجیح میدم کل روز رو خونه بشینم و برگردم و زندگیم و مرور کنم، با مزه ترین قسمتش هم اینه که بقیه خیلی شیرین در حال سپری کردن زندگی شون هستند.

این که احساس می کنم بعضی از اطرافیان امروزم با کسانی که باعث این همه درد برای من شدن روابط دوستانه ای دارند و حتی داشتند، باعث آزار جدیدی برای من شده، نمی دونم چرا همیشه صفر و صدی فکر می کنم، ولی واقعا درست یا غلط نمی تونم بپذیرم کسی دوست من باشه ولی دوست دشمن من هم باشه، این با منطق من سازگاری نداره، نمیشه اسم کسی رو که رفته پیش آدم هایی که ما حالمون از خودشون و کارهاشون بهم می خوره و یک جورایی نقطه مقابل ما هستند گذاشت دوست و کسی که روزی دوست ما بوده و امروز در چنین جایی هست بدون شک دشمن ماست و هر کاری که انجام میده کمک به کسانی هست که در حال رقابت با ما هستند یا در آینده ناچار به رقابت با ما خواهند بود، حالا کاری ندارم که کلا چنین رفتاری نمکدون شکستن هست و عین بی شرافتگی.

از برنامه ها و کارهای شخصیم به طور رسمی نه روز عقب هستم، اصلا دوست نداشتم چنین چیزی رو بنویسم ولی این بار با تمام دفعه های قبلی فرق می کنه و تصمیم ندارم برنامه رو بزارم کنار، خیلی محکم ایستادم که همه چیز رو درستش کنم، همیشه تو کل زندگیم وقتی به اینجا می رسیدم می کشیدم زیر همه چیز و برنامه رو می انداختم دور، این بار کل امروز رو تعطیل کردم، نشستم خونه و به ذهنم گفتم هر غلطی دلت می خواد بکن، آخر شب وقتی ذهنم خسته شد، رفتم دوش گرفتم و شروع کردم به دویدن، دیگه به آدم ها فکر نمی کردم، کلا به هیچ چیزی فکر نمی کردم میشه گفت خالی شده بودم، بعد هم اومدم اینجا تا ته مونده هاش رو اینجا بنویسم و دوباره شروع نکنم، بلکه همون برنامه خوب قبلی رو ادامه بدم و حتی کمبود ها را جبران کنم، به امید اینکه آخر مرداد بنویسم ترکوندم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

یک دیدگاه

  1. یادآوری جهت آخر مرداد
    : )
    امیدوارم که به هدف رسیده باشید.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه