۱مهر

روزانه های ذهن یک دیوونه (۴۲): جوابی نداشتم!

چند روز پیش یکی از کسایی که بلاگم رو می خونه ایمیل عجیب و دردناکی برای من فرستاد که هنوز هم وقتی بهش فکر می کنم قلبم درد می گیره و ذهنم درگیرش میشه، در تمام این سال ها که اینجا می نوشتم برای دل خودم می نوشتم، واقعا فکر نمی کردم یک روز یکی از نوشته هام باعث ناراحتی کسی بشه، البته ناراحتیش هم برای خودم بود و نه خودش، وقتی مطلب قبلی رو نوشتم بهم ایمیل زد و گفت از خوندن اون نوشته کلی حرص خورده که چرا یک آدم باید اینقدر راحت بشینه و بزاره زندگی راحت از کنارش عبور کنه، یک ماه، دو ماه، سه ماه، یک سال، گاهی اوقات انتظار دروغین چیزی جز حماقت نیست.

وقتی قسمت هایی رو می خوندم که درباره مشکلات خودش نوشته بود، داشتم دیوونه می شدم، حتی تصور اون دردها برای من ممکن نبود، چند وقت پیش که مادرم چند روز بیمارستان بود، روزی که عمل داشت من فقط رفتم بیمارستان و قبل از عمل دیدمش و سریع برگشتم خونه، من آدم پشت در اتاق عمل بمونی نبودم، خیلی درد بدی داشتم، معنی انتظار رو می تونستم به تمام معنی کلمه درک کنم، با تمام وجودم، هیچ وقت فکر نمی کردم چنین اتفاقی برای مادرم بیافته، بدترین قسمتش هم این بود که من آخرین نفری بودم که فهمیده بودم، اصلا آمادگیش رو نداشتم، روزهای سختی بود با وجودیکه خدا رو شکر مادرم رو دارم.

راستش همه ما وقتی مشکلی برامون پیش میاد فکر می کنیم بزرگ ترین مشکل دنیا برامون پیش اومده و هر روز که از عمرمون می گذره دنیا بهمون یاد میده دردهای بزرگ تری هم در راه هست که باید امتحانش کنیم، با خوندن خط به خط این ایمیل درد کشیدم، خدا رو شکر کردم و برای خودم متاسف شدم، تصمیم گرفتم کاری کنم، البته قبلا هم چنین تصمیمی گرفته بودم و منتظر بودم دو سال تموم بشه، دیگه بهونه خاصی ندارم، البته ما آدم ها همیشه می تونیم بهونه ای برای خودمون بسازیم، بعضی از دردها و غم ها مثل سوختگی می مونه، دردش یک روزی تمام میشه ولی جاش برای همیشه با آدم هست، باید باهاش کنار اومد.

راستش برای من همیشه قول قول هست، توی دوستی ها و رفاقت هام خود آدم ها هستند که برام ارزشمند هستند، بازی نمی کنم که برنده و بازنده بودنش برام مهم باشه، وقتی می شینم و کاری نمی کنم چون نمی دونم باید چه کار کنم و هیچ علاقه ای ندارم بی خودی دست و پا بزنم، من آدمی هستم که توی کارهام دنبال موفقیت و پول و … نیستم، حداقل اولویت اول زندگیم نیستند، دوست دارم آدم موثری باشم و همیشه سعی کردم با بینش حرکت کنم نه به خاطر جا نموندن از بقیه تلاش کنم، برام اهمیتی نداره بقیه چه کار می کنند، اگر حرفی می زنم چون واقعا دوستشون دارم، ولی دیگه وقتشه, باید بلند بشم و کاری کنم، امیدوارم از امروز به بعد کسی رو ناراحت نکنم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه