۱۷مهر

ساختن سکویی برای پرواز

همسایه شازده کوچولو – قسمت هفتم

چهارشنبه که میشه دلم به تب و تاب میافته، فکر کردن به اینکه فرداش قراره برم به شازده کوچولو سر بزنم حالم رو دگرگون می کنه، آخه دیگه به هم عادت کردیم، وقتی قراره از مافارون برگردم زمین، دلم خیلی میگیره، وقتی هم که بر می گردم همش در انتظار برگشتن هستم و روزها رو پشت و سر هم میشمرم تا باز وقت سفر کردن برسه، انتظار خیلی چیز عجیبی هست، هم سخت و طاقت فرسا هست، هم شیرین و لذت و بخش، زمانی معنی منتظر واقعی بودن رو درک می کنید که یکی رو دیوانه وار دوست داشته باشید و ازش دور بیافتید.

این بار قبل از سفر به مافارون چند تا کاغذ برداشتم و روشون یه کوله پشتی، یک عدد بیل، یک عدد کلنگ و یه کتاب خیلی خوب و خوشگل کشیدم، آخه می دونید که تو کهکشان مافارون نقاشی رو ببری به واقعیت تبدیل میشه و نمی تونی چیزهای واقعی رو از گذر زمان و مکان عبور بدی، شاید هم من هنوز بلد نیستم، به هر حال باید شروع کرد و دیگه وقت رو از دست نداد، این بار اولین باری بود که اینقدر خوشحال به مافارون سفر می کردم و قصد داشتم زمینه را برای حضور سایر دوستانم فراهم کنم.

وقتی رسیدم به بالای کوه مافارون، احساس خیلی خاص و عجیبی داشتم، کنارم کوله پشتی و کتاب و بیل و کلنگ هم افتاده بودن، از اون جایی که می دونستم شازده کوچولو خودش رو میرسونه پیش من، سریع کلنگ رو برداشتم و شروع کردم به صاف کردن قله، از اونجایی که هر کس برای رفتن به سیاره خودش باید حتما از قله مافارون رد بشه و دوست داشتم راحتی و آسایش دوستانی که دعوت می کنم رو فراهم کنم، این کار رو شروع کردم، این قله، نقطه آغازین سفر به سیاره رویاهای دیگران است.

چند دقیقه ای نگذشته بود که شازده کوچولو با پرنده های مهاجر به سمت قله می آمدن، صحنه ی خیلی قشنگ و دلربایی بود، وقتی رسید روی قله هم رو در آغوش گرفتیم و برای لحظاتی سکوت همه جا رو فرا گرفت، تا اینکه شازده کوچولو وقتی دو دستش روی شونه های من بود، صورتش رو از روی شونم برداشت و به من نگاه کرد و گفت: «خوشحالم که باز می بینمت و خوشحال ترم که بالاخره شروع کردی، امیدوارم هیچ وقت خسته و نا امید نشی، روی منم برای کمک کردن حساب کن».

بالاخره بعد از چهل و نه روز شروع کرده بودیم به ساختن جایی که شاید سر منشاء تحولات بزرگی در انسان ها و زندگی فردی و اجتماعی شون باشه، من کلنگ میزدم و شازده کوچولو با بیل سنگ ها رو جا به جا می کرد، کار بسیار سخت و طاقت فرسایی بود ولی اینقدر برای هر دوی ما لذت بخش بود که فقط یک غروب آفتاب رو تماشا کردیم و اینقدر خوشحال بودیم که نیازی به دیدن غروب آفتاب هم نداشتیم، بعد از آخرین غروب بیل و کلنگ و کوله پشتی و کتاب رو در کلبه شازده کوچولو گذاشتم و به زمین اومدم تا آماده سفر بعدی بشم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)