۱۲آبا

صبر و دیگر هیچ!

امروز تصمیم دارم درباره ی موضوعی حرف بزنم که خودم به طرز عجیبی توش مشکل دارم، «صبر» چیزی که هیچ وقت نداشتم ولی امیدوارم در آینده داشته باشم، صبر خیلی چیز خوبی هست، همه جا کاربرد داره، در سختی ها، غم ها، شادی ها، کار، زندگی، دوستی، رفاقت و …، اصولا ما آدم های صبوری نیستیم، شاید کشاورزها را بشه صبور ترین آدم ها دونست، دونه ای رو می کارند، هر روز بهش آب می دهند، مراقبت می کنند ازش تا آروم آروم جوانه بزنه، بزرگ و بزرگ تر بشه تا بشه محصولی قابل برداشت، این روزها ما حال و حوصله ی اینقدر صبر کردن رو نداریم و دوست داریم همین الان تمام مشکلات حل بشه، محصول آماده بشه، چالش های زندگی هر چه سریع تر تمام بشوند.

من در این سال هایی که از خدا عمر گرفتم با وجود اینکه اصلا آدم صبوری نیستم ولی سعی کردم توی کار صبر و تحملم رو بالا ببرم و سریع جا نزنم، چالش های زیادی رو تحمل می کنم، مشکلات زیادی رو حل می کنم ولی با این وجود احساس می کنم خیلی صبور نیستم و در برخی حوزه ها سریع و عجولانه تصمیم می گیرم، در سایر حوزه های زندگی هم اصلا صبور نیستم، مثلا رانندگی، دوستی، غم و … سریع ناراحت میشم، سریع حرف میزنم، سریع موضع می گیرم و این موضوع باعث شده بیشترین حجم اشتباهات را داشته باشم و گاهی برای اثبات اینکه اشتباه نکردم دست به لج بازی های احمقانه می زنم و این باعث میشه گاهی به دیگران هم آسیب برسه.

گاهی فکر می کنم عجول بودن من در تصمیم گیری و کار کردن و … باعث میشه دیگران هم صبوری شون رو از دست بدهند، ما آدم ها خیلی به صبر احتیاج داریم، به خصوص در سختی ها، عزیزی دیشب بهم پیام داده بود، « در سختی ها، صبر، اوج احترام به حکمت خداوند است»، گاهی ما چون ظرفیت کمی داریم، زود صبرمون لبریز میشه، تمام فرصت ها را از طرف مقابل مون می گیریم که می تونه هم تیمی باشه، دوست ما باشه، شریک زندگی ما باشه یا یک رهگذر ساده که در حال عبور از یک پیاده روی شلوغ هست و تنش به ما می خوره و ما رو تکون میده، قبل از اینکه بهش فرصت عذرخواهی بدیم، دعوا و …

گاهی فرصت های مهم زندگی ما توی دل همین صبوری هاست که ایجاد میشه، عدم صبوری ما خیلی از فرصت های ما را در نطفه خفه می کنه بدون اینکه حتی ازشون اطلاع پیدا کنیم، شاید انتظار ما از اینکه همه باید صبر ایوب داشته باشند زیاد باشه ولی حضرت ایوب هم به عنوان یک انسان ثابت کرده که می شود و انسان ظرفیت اینقدر صبر را دارد و خیلی ها بعد از ایشون هم شاید صبری بیشتر را داشتند، پس می شود ما هم بیشتر صبوری کنیم، به هم بیشتر فرصت بدیم، شاید خیلی چیزهای مهم تری هم وجود داشته باشه که در اون لحظه بهش فکر نمی کردیم و شاید خیلی راه کارهای دیگه ای هم باشه که اون لحظه حتی بهشون فکر هم نمی کردیم.

شاید شما هم زیاد شنیده باشید که خدا پاداش این صبرت رو بده، گویا صبر کردن نزد خدا هم پاداش داره و جز کارهای خوبی هست که خدا دوست داره ما انجامش بدیم، البته نکته قابل تامل این هست که احتمالا همه ی ما این لالایی ها را بلد هستیم و نمی دونم چرا باز صبوری نمی کنیم، واقعا به نظر من صبوری کردن کار بسیار سختی هست، شاید برای من این طوری باشه، تصمیم دارم صبوری کردنم رو بیشتر کنم، فرصت هایی که به دیگران میدم رو بیشتر کنم، شاید کمی از عجول بودنم کم شد، به هر حال امیدوارم شما هم بتونید توی زندگی تون صبوری کردن رو یاد بگیرید، باور کنید باعث میشه خیلی چیزها رو از دست ندید و در عوض خیلی چیزها رو به دست بیارید، همیشه راه حل بهتری هم هست، و در آخر عجب صبری خدا دارد، …

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

این روزها خیلی به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا فلسفه‌ی وجود من چیه در این دنیا، اصلا دوست ندارم سرم و بندازم پایین و دنیا برام تصمیم بگیره که چی بشم، اصلا این فکر که اختیار زندگیم دست خودم نیست واقعا آزاردهنده است برام، هیچ وقت زمانم رو به کسی نفروختم که در ازاش مبلغی برای زنده موندن و خوشحال بودنم بهم بده، البته خیلی به دوستانم هدیه میدم، احساس می‌کنم باید دوستان فوق‌العاده‌ای را انتخاب کنم، باهاشون تعامل کنم و زمانم رو بهشون هدیه بدم، تا بتونیم با سینرژی که ایجاد میشه، کارهای تاثیر گذاری انجام بدیم و در این دنیا منشاء اثر باشیم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)