۱مهر

قدر سلامتی رو بدونید

پارسال آخرای آذر بود که رفته بودم بیرون و شاد و خندون برگشتم خونه، در و باز کردم، انگار همه چیز تمام شده بود، احساس خیلی بدی داشتم، دنیا داشت دور سرم می چرخید، خودم رو رسوندم کنار بخاری، افتادم روی زمین، دیگه از اون به بعد چیز خیلی زیادی یادم نیست، چند ساعتی گذشت، فکر می کردن فشارم افتاده، تا شب سر کردم، درد عجیبی به سراغم اومد، تا صبح بالش رو گاز می گرفتم، صبح رفتیم دکتر، دقیقا اونم گفت از فشارش هست و یک قرص زیر زبونی داد و چند تا آنتی بیوتیک قوی، می گفت اینا رو بخوره خوبه خوب میشه، از پیش دکتر که رفتیم اشتهام رو از دست دادم، ولی با معده خالی قرص ها رو می خوردم بلکه خوب بشم.

از فرداش نه تنها بهتر نشدم، بلکه با سرعت باور نکردنی ضعیف می شدم، همه نگران بودن، هر کسی میومد خونه یک نظر پزشکی می داد، حتی یکی گفت رودل کرده، ببریدش پیش فلانی، مسخره ام اومد ولی اینقدر درد داشتم که این حرف ها حالیم نبود، گفتم بریم، من و می کشوندن تا ماشین، رفتیم پیش همون بنده خدا، یعنی رفتیم خونه اش، یه کارهایی کرد، راستش برای چند ساعت حالم بهتر شد، چیزی نمی تونستم بخورم، هر چیزی که بود رو میاوردم بالا، حالم لحظه به لحظه بدتر میشد، ظرف مدت سه چهار روز دیگه واقعا داشتم از بین می رفتم، هیچ کس چیزی نمی فهمید، حتی یک فوق تخصص رفتیم گفت صبح بره آندوسکوپی بشه، گفتم نمی خواد ممنون.

مادرم هر روز می گفت، این و ببریم تهران نشون بدیم، بابام می گفت، مگه این دکترها چشونه، اصلا چیزیش نیست، گذشت، یه چند روزی گذشت، هیچی نمی تونستم بخورم، دریغ از یک سرم که به من زده باشن، شب آخر حالم به حدی بد شده بود که داشتم بی هوش می شدم، من و سریع بردن بیمارستان، قصد توهین ندارم ولی واقعا بعضی از این دکتر ها هیچی نمی فهمن، گفت سرما خورده و دو تا قرص مسخره نوشت، دیگه مادرم از کوره در رفت، بهش گفت یک سرم بنویس براش، یه نیش خندی زد و گفت شما اگه دکتری بیا بشین اینجا؟ خیلی عصبانی شدم، بهش گفتم لااقل فشار که بلدی بگیری این و بگیر، حالم خوب نیست، با اکراه فشارم و گرفت، خودش دست و پاش و گم کرد، سریع یک سرم نوشت و گفت ببریدش اورژانس، سریع بهش سرم بزنند، اصلا به روی خودمون هم نیاوردیم داشتیم می مردیم.

صبح عازم شدیم تهران، اولین سفری بود که زیاد ازش یادم نمیاد، ولی انصافا اون سرم دیشب کلی حالم و بهتر کرده بود، بیشتر عقب ماشین خوابیده بودم، هر از چند گاهی بلند می شدم از پنجره بیرون رو نگاه می کردم، یکم با خدا درد و دل می کردم، استرس و دلشوره عجیبی داشتم، نمی دونستم چی شده، یادم نمیاد چطوری حتی این دکتر رو پیدا کردن و ازش وقت گرفتن، فقط یادم میاد تو مطب دکتری نشسته بودم، بعد حالم بدتر از این حرف ها بود، صندلی ها رو چسبوندن کنار هم، دراز کشیدم، بیمارهای دیگه گفتن این بنده خدا رو بفرستید داخل، از در رفتم تو، روی تخت خوابیدم، فقط دکتر از جاش بلند شد، گفت چرا این رو آوردید اینجا؟ سریع ببرید بستریش کنید، از کبد اش هست، معاینه خاصی هم نکرد، یک نامه نوشت و قرار شد ما رو بستری کنند، یادمه بیمارستان میلاد رفته بودیم، بعد از گرفتن کلی آزمایش مسخره، گفتند اورژانس پر هست و پشت در موندیم، دیگه شب شده بود، اعصابم به هم ریخته بود، از اینجا به بعدش هم خانواده خودم درگیر شده بود، هم همسرم و هم خانواده شون، عصبانی از بیمارستان رفتیم بیرون، از این بیمارستان به اون بیمارستان دریغ از یک تخت خالی، به زور بیمارستان خاتم الانبیا یک سرم زدیم بلکه زنده بمونیم، شب رفتیم خونه، صبح دوباره رفتیم بیمارستان میلاد، گفتند دکتر باید تایید کنه، بعد از شش ساعت نشستن توی سالن بی خودی، دکتر یک خط خطی روی کاغذ کرد، جا داشت فک اش رو میاوردم پایین، ولی با اون نامه هم ما رو بستری نکردن، حالم واقعا داشت بدتر می شد، باز بی خیال اونجا شدیم و این بار بیمارستان های خصوصی رو می رفتیم، جالب بود که اونها هم جا نداشتن، بالاخره بیمارستان لاله به زور رفتیم اورژانس، اونجا بستری کردن تا یک تخت خالی بشه، جا نداشتن، به زور رفتیم.

توی بخش، یک دکتر خوش تیپ با کت و شلوار و کراوات شیک اومد برای معاینه، اصلا دیدمش خوب شدم (لبخند)، بهش گفتم دکتر چی شده؟ گفت اومدم همین و بفهمم، یکی دو سه روزی هر چی دست اش اومد آزمایش نوشت، راستش همین الانم داره اون سبک رو ادامه میده، چیزهایی هم می نویسه که با دفترچه زیر ۲۰۰ هزار تومان نشه، یکی نوشته بود با دفترچه بیشتر از یک میلیون شده بود، بیشتر از دو نوع قرص هم نمی دادن به من، بعد از چند روز خیلی حالم بهتر شده بود، البته همچنان اشتها نداشتم ولی دیگه می تونستم از جام بلند بشم، راحت حرف بزنم، توی اون مدت فهمیدم وقتی می گن قدر سلامتی تون رو بدونید یعنی چی! راستش هنوزم درگیرم، بعضی روزها زمین گیرم می کنه، ولی خیلی خوب مفهوم سلامتی از ثروت هم بهتره رو فهمیدم، واقعا بدون سلامتی هیچ کاری نمیشه کرد.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

این روزها خیلی به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا فلسفه‌ی وجود من چیه در این دنیا، اصلا دوست ندارم سرم و بندازم پایین و دنیا برام تصمیم بگیره که چی بشم، اصلا این فکر که اختیار زندگیم دست خودم نیست واقعا آزاردهنده است برام، هیچ وقت زمانم رو به کسی نفروختم که در ازاش مبلغی برای زنده موندن و خوشحال بودنم بهم بده، البته خیلی به دوستانم هدیه میدم، احساس می‌کنم باید دوستان فوق‌العاده‌ای را انتخاب کنم، باهاشون تعامل کنم و زمانم رو بهشون هدیه بدم، تا بتونیم با سینرژی که ایجاد میشه، کارهای تاثیر گذاری انجام بدیم و در این دنیا منشاء اثر باشیم.

۵ دیدگاه ها

  1. حرف دل خیلیا رو زدی…
    یاد این پست افتادم:
    http://dar300metri.blogsky.com/1394/09/19/post-121/
    درد بدتر میدونی چیه؟ اینکه مث جریان صنعت انداختن خودرو بیکیفیت با منت و شعارملی گرایی و… به مردم، یه چیز اظهر من الشمسه ولی کسی هیییییییچ اقدامی نمیکنه!

  2. یه حرف حساب یعنی همین.
    امیدوارم که همیشه سلامتی در اولویت باشه.
    ممنون از نوشته های قشنگت

  3. وبلاگ جالبی داری دوست عزیز
    چه از نظر طراحی و چه از نظر مطالبی که میفرستی.
    تبریک میگم

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)