۱۱شهر

هر آنچه از من بر می آمد!

امروز داشتم یک مطلب می خوندم خیلی برام جالب بود دلم خواست امشب درباره اش یک مطلب بنویسم و اون مطلب این بود «گنجشکی با عجله و تمام توان به آتشی نزدیک می شد و برمی گشت! پرسیدند: چه می کنی؟ پاسخ داد: در این نزدیکی چشمه آبی هست و من مرتب نوک خود را پر از آب می کنم و آن را روی آتش می ریزم. گفتند: حجم آتش در مقایسه با آبی که تو می آوری بسیار زیاد است و این آب فایده ای ندارد. گفت: شاید نتوانم آتش را خاموش کنم، اما آن هنگام که خداوند می پرسد: زمانی که خانه دوستت در آتش می سوخت تو چه می کردی؟ پاسخ می دهم: هر آنچه از من بر می آمد!» به نظرم فوق العاده بود، واقعا چند نفر از ما حاضریم اگر اتفاقی برای دوست مون بیافته اینقدر تلاش و از خود گذشتگی داشته باشیم، حتی اونجایی که خودش اصلا تلاش ما را نمی بینه و خدای اون ناظر هست.

یه داستان شبیه این بود اون هم خیلی دوست اش داشتم، خود داستان دقیق یادم نیست ولی قریب به مضمون اش این طوری بود، «دو نفر تصمیم می گیرند با هم دوست شوند، یکی از اونها چیزی نداشت و اون یکی هزار تومان پول داشت، کسی که پول داشت، هزار تومان رو گذاشت وسط و گفت هر چی داریم با هم خرج می کنیم و کار می کنیم، روزگار گذشت، برای دوستی که در ابتدا پول داشت مشکلی پیش اومد و روزهای سختی را پشت سر گذاشت و تمام دارایی اش را از دست داد و دوست دیگر روز به روز وضع اش بهتر می شد و از هیچ به نهصد هزار تومان رسیده بود، دوست دیگه که در شرایط سختی بود و دیگه آه در بساط نداشت از دوست اش خواست کمک اش کنه تا با هم این مشکل رو حل کنند و اون هم قبول کرد و ده هزار تومان گذاشت وسط و حتی بعد از مدتی هم گذاشت و رفت»، دوستی که از اول هزار تومان رو گذاشت وسط از تمام وجودش گذشت و هر چی داشت و نداشت  رو گذاشت ولی دوست دوم وقتی مشکلی پیش اومد ده برابر دوست اول گذاشت ولی نسبت به اموالی که داشت عددی نبود، چیزی رو نگذاشته بود، جالب اینجا بود که بعد از مدتی هم رفت تا خدای نکرده چیزی از فقر و مشکلات دوست اش گیربان گیرش نشه، واقعا هیچ وقت دوست دوم با خودش فکر کرد که اگر اون دوست اش تمام زندگی اش رو براش نمی گذاشت هیچ وقت به موقعیت فعلی اش نمی رسید؟ یا به این که شاید با هم به موقعیت بهتری می رسید؟

شاید از نظر مفهومی دو داستانی که تعریف کردم خیلی با هم متفاوت باشند و هر کدوم در حال انتقال معنی خاصی به مخاطب باشند ولی چیزی که در هر دوی داستان ها وجود داشت این بود که توی مشکلات و سختی ها چقدر پای رفاقت و دوستی هاتون می مونید، چقدر حاضرید از خودتون بگذرید، چقدر حاضرید کارهایی برای دوستانتون انجام بدید که حتی خودشون هم متوجه نشوند، چقدر خودتون رو در غم و اندوه دوستانتون شریک می دونید. به نظر من اگر همه ی آدم ها مثل اون گنجشک داستان بالا فکر کنند و عمل کنند دنیای فوق العاده زیبایی خواهیم داشت، پس بیایید از امروز به بعد تمام تلاش خودمون رو به کار ببندیم تا دنیای زیباتری داشته باشیم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

این روزها خیلی به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا فلسفه‌ی وجود من چیه در این دنیا، اصلا دوست ندارم سرم و بندازم پایین و دنیا برام تصمیم بگیره که چی بشم، اصلا این فکر که اختیار زندگیم دست خودم نیست واقعا آزاردهنده است برام، هیچ وقت زمانم رو به کسی نفروختم که در ازاش مبلغی برای زنده موندن و خوشحال بودنم بهم بده، البته خیلی به دوستانم هدیه میدم، احساس می‌کنم باید دوستان فوق‌العاده‌ای را انتخاب کنم، باهاشون تعامل کنم و زمانم رو بهشون هدیه بدم، تا بتونیم با سینرژی که ایجاد میشه، کارهای تاثیر گذاری انجام بدیم و در این دنیا منشاء اثر باشیم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)