۲۶ارد

هشت سالی که گم شده بود

دیشب برای من شب خاص و عجیبی بود، هر کاری کردم نتونستم بخوابم، خودم رو دیگه در زمان حال احساس نمی کردم، انگار برگشته بودم به هشت سال پیش، حال خیلی خوبی داشتم، به کسی و چیزی فکر نمی کردم، فقط به یک چیز فکر می کردم و با یک نفر حرف میزدم، یه جایی دیگه ترکیدم، نتونستم بغض توی گلوم رو کنترل کنم، هنوز هم نمی دونم خوابم یا بیدار، نمی دونم چه بلایی سرم اومده، نمی دونم چرا این همه داره بهم فشار میاد، فقط خوشحال بودم، این خوشحالی را هم مدیون مادرم هستم، خدایا مادرم را در پناه خودت حفظ کن.

دیشب قصد داشتم چند تا مطلب بنویسم ولی دست هام کار نمی کردند، انگار دیگه از من فرمان نمی گرفتند، فقط گوش می کردم، گوش می کردم و باز هم گوش می کردم، ای پیک راستان، خبر یار ما بگو *** احوال گل به بلبل دستان سرا بگو *** ما محرمان خلوت انس ایم، غم مخور *** با یار آشنا سخن آشنا بگو *** بر هم چو می زد آن سر زلفین مشک بار *** با ما سر چه داشت؟ ز بهر خدا بگو *** هر کس که گفت خاک در دوست توتیاست *** گو این سخن معاینه در چشم ما بگو *** آن کس که منع ما ز خرابات می‌کند *** گو در حضور پیر من این ماجرا بگو *** گر دیگرت بر آن در دولت گذر بود *** بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو *** هر چند ما بدیم، تو ما را بدان مگیر *** شاهانه ماجرای گناه گدا بگو، بعد از چند بار گوش دادن ترکیدم، شب عجیبی بود.

انگار یکی توی گوشم می گفت: درد عشقی کشیده‌ام که مپرس *** زهر هجری چشیده‌ام که مپرس *** گشته‌ام در جهان و آخر کار *** دلبری برگزیده‌ام که مپرس *** آن چنان در هوای خاک درش *** می‌رود آب دیده‌ام که مپرس *** من به گوش خود از دهانش دوش *** سخنانی شنیده‌ام که مپرس *** سوی من لب چه می‌گزی که مگوی *** لب لعلی گزیده‌ام که مپرس، تحمل اون وضعیت خیلی برام سخت شده بود ولی اون لحظات جزء بهترین لحظات زندگی من شد، وقتی یک چیزی یا یک کسی را به خاطر یک چیز بزرگتر و متعالی تر دوست داشته باشی، به نظرم میشه به متعالی تره رسید، چون جایگاهش رو همه جا حفظ کردی، خدایا فقط به خاطر تو.

دوست نداشتم دیشب تمام بشه ولی شد، مدتی هست خواب های عجیبی می بینم، اتفاق دیشب برای من تداوم خواب های گذشته بود، انگار چیزی در زندگی من کم هست، انگار مشکلی در زندگی من وجود داره، انگار من باید خودم را برای چیزی یا کاری آماده کنم ولی نیستم، توی کل زندگیم اینقدر خواب های عجیب نمی دیدم که در شش ماه گذشته دیدم، راستش ترس تمام وجود من رو فرا گرفته، حتی بعد از یکی از اون خواب ها خیلی ترسیده بودم، دیشب خدا خیلی آرومم کرد، الان آرامش عجیب و دوست داشتنی دارم، خدایا، حکمت و رحمت خودت رو به من عطا کن.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

این روزها خیلی به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا فلسفه‌ی وجود من چیه در این دنیا، اصلا دوست ندارم سرم و بندازم پایین و دنیا برام تصمیم بگیره که چی بشم، اصلا این فکر که اختیار زندگیم دست خودم نیست واقعا آزاردهنده است برام، هیچ وقت زمانم رو به کسی نفروختم که در ازاش مبلغی برای زنده موندن و خوشحال بودنم بهم بده، البته خیلی به دوستانم هدیه میدم، احساس می‌کنم باید دوستان فوق‌العاده‌ای را انتخاب کنم، باهاشون تعامل کنم و زمانم رو بهشون هدیه بدم، تا بتونیم با سینرژی که ایجاد میشه، کارهای تاثیر گذاری انجام بدیم و در این دنیا منشاء اثر باشیم.

۳ دیدگاه ها

  1. محمدرضا نجفی پور

    سوی من لب چه می‌گزی که مگوی *** لب لعلی گزیده‌ام که مپرس

  2. ممنون خیلی این مطلب به من کمک کرد

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)