۸ارد

پرواز از فرات تا آسمان

اخلاقش عوض شده بود، دیگه همون علی همیشگی نبود، هیچ کس از دوران کودکی علی چیزی نمی دونست، محله ما نبودن، وقتی اومد تنها بود، هیچ وقت ازش نپرسیدم پدر و مادرت کجا هستند، پسر با معرفتی بود، سرش همیشه پایین بود، سال آخر دانشگاه رشته مهندسی مکانیک بود، سال ۵۹ که کنکور داد، رتبه اش خیلی خوب اومد، دانشگاه تهران قبول شد، از همون موقع اومد محله ما، زیاد اهل رفیق بازی نبود، هر از چند گاهی سر صف نون وایی و این جور جاها می دیدمش، در کل پسر خیلی خوبی بود.

این اواخر خیلی با هم رفیق شده بودیم، یه جورایی هر روز همدیگه رو می دیدیم، جمعه ها هم قرار میذاشتیم هر هفته میرفتیم کوه، یکی از این هفته ها که رفته بودیم کوه، غرق در تعریف کردن بودیم که رسیدیم به یک چشمه، خیلی خسته شده بودیم، کنار چشمه نشستم آبی به دست و صورتم زدم، نگاهم به علی افتاد که داشت به آسمون نگاه می کرد، صداش زدم، برگشت مثل همیشه از اون خنده های زیبا و تو دل بروش کرد، گفت امروز آسمون خیلی آبی تر از همیشه است.

نشست کنار چشمه، دستاش رو کرد توی آب، مشتی از آب برداشت تا نزدیکی دهنش بالا آورد ولی لب به آب نزد، قطرات آب از لا به لای انگشت هاش می ریخت و قطرات اشک سریع جاشون رو پر می کرد، اون موقع نفهمیدم چه اتفاقی افتاده ولی حرف هم نتونستم بزنم، خیره شده بودم به علی، آب رو بدون اینکه بخوره ریخت توی چشمه، زانو هاش رو بغل کرد و پیشونی اش رو چسبوند به زانو هاش و شروع کرد زار زار گریه کردن، نتونستم تحمل کنم، آروم نشستم کنارش، دستم رو گذاشتم روی شونه هاش، ازش پرسیدم چی شد علی جان؟

بهم گفت دیشب خواب دیده توی فرات داشته وضو می گرفته، بعد از وضو گرفتن می خواسته کمی آب بخوره، یکی مدام بهش می گفته «ممنون که ما را یاری کردی»، وقتی از کوه برگشتیم خیلی بی قرار بود، گفت دیگه نمی تونه این جا را تحمل کنه، من هم بدون علی نمی تونستم با هم رفتیم راه آهن، دو تا بلیت برای اهواز گرفتیم، حال و هواش خیلی فرق کرده بود، مدام گریه می کرد و اشک می ریخت، چند ماهی آموزش دیدیم تا اینکه ما را فرستادند خط، از بچه های اطلاعات عملیات شده بودیم.

یک شب که برای شناسایی رفته بودیم، از مرز عبور کردیم، کارمون تمام شده بود، مدام به من می گفت تو برگرد من باید برم جایی، من هم زیر بار نمی رفتم، لباس هامون رو عوض کرده بودیم، تا کربلا رفتیم، من همه چیز از یادم رفته بود، علی کنار فرات ایستاده بود داشت وضو می گرفت و گریه می کرد، توی حرم حضرت عباس (ع)، نماز رو خوندیم، زیارت امام حسین (ع) رفتیم و برگشتیم، توی راه برگشت، علی مدام می خندید، منم می خندیدم و خوشحال بودم از خنده هاش، بهم گفت منتظرتم، زود بیا، گفتم کجا انشالله، صدایی اومد، خوابیدم روی زمین، برگشتم دیدم، …

پاهام سست شده بود، چیزی از علی نمونده بود، باید هر طور شده بود بر می گشتم، تا امروز هر روز خاطره اون روز را با خودم مرور می کنم و اشک می ریزم، یادش به خیر بین الحرمین، ولی علی بهم گفته بود منتظرم هست، پس چرا من هنوز این جا هستم؟ الان دوازده سال از اون ماجرا میگذره، هنوز نفهمیدم پدر و مادرش کی هست که بهش خبر بدیم، حتی یادم نیست خودش کجا جا موند، حدودی همین جاها بود که داریم می ریم، بزارید من جلو برم شاید یادم اومد، سلام علی، تو اینجایی،…!


 

پی نوشت: این داستان واقعی نبود، صرفا تصویر سازی ذهنی من نسبت به یک عکس بود که آدمی فوق العاده ازم خواسته بود درباره اش یک داستان کوتاه بنویسم، تا ساعت ها نمی تونستم چیزی بنویسم تا اینکه یکباره این جملات توی ذهنم شکل گرفت.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)