۲۱مرد

کمکی که هیچ وقت نرسید!

گاهی وقت ها برای من پیش میاد که حال و حوصله ی هیچ کس و هیچ کاری رو ندارم، حتی خودم، حتی شما دوست عزیز، ولی همیشه در چنین مواقعی همه دوست دارند با من حرف بزنند، ارتباط شون رو بیشتر کنند، حجم کارهاشون با من صد برابر میشه، تغییرات رفتارشون همزمان با این حال و هوای من انجام می گیره، چالش های گوناگونی درست میشه، به طور کلی همه چیز می ریزه به هم، چون من حال و حوصله مدیریت و انجام هیچ فعالیتی رو ندارم برای همین کنترل همه چیز از دستم خارج میشه.

در چنین مواقعی به هیچ وجه دیگران از ذهن من خارج نشدند، بلکه ارزش و جایگاهشون بیشتر هم شده، چون انتظار دارم در چنین مواقعی به کمکم بیان و من رو از این حال و هوا در بیارند ولی در عالم واقعیت عکس این اتفاق رخ میده، یعنی همه فکر می کنند که باید تمام مطالبات چند سال گذشتشون در عالم رفاقت و کاری رو از من طلب کنند، همزمان تغییر رفتار بدن، به خودشون بیشتر فکر کنند و کلی داستان های جور وا جور دیگه، در چنین زمان و حالتی من بیشترین حجم احساس تنهایی رو دارم و توی خودم فرو میرم.

همیشه سعی می کنم وقتی این طوری میشم هیچ تصمیمی درباره ی هیچ چیزی نگیرم، چون یقینا با ناراحتی اون تصمیم رو گرفتم و شاید در عمل نتیجه ی خوبی به همراه نداشته باشه، ولی بعد از خروج خودم از این حالت بدون شک، روزها زمانی را برای فکر کردن به اون دوران می گذارم، به رفتارهای خودم، به رفتارهای دیگران، به تصمیمات و موقعیت هایی که پیش اومدند و به کارهایی که انجام دادم، بعد از جمع بندی تازه تصمیم می گیرم چه کارها و چه رفتارهایی را باید تغییر بدم و یا ادامه بدم.

دقیقا متوجه نمیشم چرا این اتفاق می افته و چرا من این طوری میشم، شاید وقتی این اتفاق برای من می افته، هیچ مشکل جدی در زندگی من وجود نداره ولی باز هم دچار این مشکل میشم، شاید قراره تصمیمات خاصی بگیرم یا هر چیز دیگه ای ولی به طور دقیق متوجه نیستم چرا این اتفاق برای من می افته، فقط می دونم بعدش تصمیمات خاصی می گیرم، درست و غلط بودنش هم نمی دونم ولی گاهی از تصمیمات بعدی راضی نیستم، ولی اون تصمیمات را می گیرم، البته دلیل اون تصمیمات رفتار خود آدم ها هست.

این روزها دقیقا دچار همین مشکل شدم، یک دفعه به ذهنم خطور کرد قبلا با نوشتن کمی آروم می شدم، خیلی وقت هست که به دلایل مختلف خیلی نمی نویسم، کلا از خودم به معنی کامل چیزی که دوست داشتم باشم راضی نیستم، این عدم رضایت بیشترش شخصی هست و در حوزه کاری رضایت های نسبی دارم، یه جورایی می دونم از چه قسمت هایی راضی نیستم ولی باز نمی دونم باید چه کارش کنم، خدا را شکر که این نوشتن را به من یاد داد تا کمی آروم تر از گذشته باشم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

۶ دیدگاه ها

  1. حقیقتاهمینطوره!
    گاعی آدم فکر میکند که برخی از اتفاقات وحالات فقط به او دست میدهد
    ولی وقتی پای صحبت دیگران مینشیند میبیند دیگران هم….

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه