۲۳شهر

کمی بیشتر فکر کنیم!

خیلی وقته دارم به مردم فکر می کنم که واقعا چرا اینقدر عجله دارند! امروز وقتی داشتم توی پیاده رو قدم می زدم، خیلی به مردم دقت می کردم، اکثر اونها با سرعت بالایی حرکت می کردند و قیافه های عبوس و ابروهای در هم کشیده ای داشتند، حتی وقتی می خواستم سوار اتوبوس بشم، با وجودیکه چندین اتوبوس پشت سر هم توقف می کرد و اکثرا صندلی خالی داشتند، به محض باز شدن درها چنان هُل می دادن که بی اختیار سوار اتوبوس می شدی، با این تفاوت که تو رو فقط به جلو هل می دادن و زمانیکه راهشون باز می شد، خودشون به سمت یکی از صندلی ها حمله ور می شدند، وقتی درهای اتوبوس بسته شدند، قسمت خنده دار ماجرا نمایان میشد و کسی هم به روی خودش نمی آورد، تنها کسی که سر پا بود من بودم، نه اینکه صندلی خالی وجود نداشت، چرا باز هم بود، به خاطر اینکه هنوز در شک لحظه ورودم به اتوبوس و حرکت بقیه مونده بودم.

توی پیاده رو های شلوغ از اونجایی که مردم با سرعت زیادی حرکت می کردن و میشه گفت در حال و هوای دیگه ای به سر می بردن، گاهی طوری به من می خوردن که بر می گشتم سمت اونها بعد می دیدم اصلا به روی خودشون هم نمیارن و به راه خودشون ادامه میدن، هر از چند گاهی بچه هایی رو می دیدم که دستشون توی دست های پدر یا مادرشون بود و مجبور بودن پا به پای اونها بدوند، چون واقعا راه رفتن تند پدرها و مادرها برابر با دویدن بچه ها بود، یک سری از پدر و مادرها بچه هاشون رو می کشیدن روی زمین، منم بهشون لبخندی می زدم و بچه ها تنها کسایی بودن که توی اون وضعیت تبسمی روی لب هاشون نقش می بست و آدم کلی خوشحال میشد و سر ذوق میومد.

اگر خدای نکرده با ماشین وارد قسمت های شلوغ شهر بشید که موتور سوارها بیشتر از ماشین ها هستند، روانی نشید خیلی خدا با شما همراه بوده، دائم صدای بوق زدن موتورها کنار ماشین تون به گوش میرسه، کاش بوق هاشون معمولی بود، دیوانه کننده است، هجده چرخ توی جاده چنین بوق هایی ندارند که اینا روی موتورهاشون نصب کردن، اصولا هم راننده ها را گیج فرض می کنند، براشون مهم نیست شما دارید توی آینه می بینیدشون یا نه، از صد متری شروع به بوق زدن می کنند که یالا راه و باز کن من دارم میام، باور کنید بعضی اوقات آمبولانس ها اینقدر آژیر نمی کشند، مشابه همین قضیه در جاده ها هم هست، نمی دونم کسی بهشون گفته یا از کسی یاد گرفتن که باید برای سبقت فاصله سپر خودت رو با ماشین جلویی به ۵ میلی متر برسونی و نور بالا بزنی و ثابت نگه داری تا طرف کور بشه و راه رو باز کنه تا شما که جاده ارثیه پدرتون هست رد بشید.

من دیگه به بقیه موارد اشاره نمی کنم، فقط صحنه ای که خیلی اذیتم کرد چند وقت پیش، توی جاده بود و تصادف شده بود، ماشین ها خیلی مرتب پشت سر هم اول ایستادن، بعد از چند دقیقه یک سری راننده ای که نمی دونم چی باید اسمشون رو بزاریم، از لاین اضطرار شروع کردن به حرکت کردن، بعد که پر شد، یک سری از اونها سه نقطه تر از شونه خاکی جاده شروع کردن به سبقت گرفتن، اون هم پر شد، میشه به جرئت گفت دیگه هیچ راهی نبود تا پلیس و نیروهای امدادی خودشون رو به صحنه حادثه برسونند، واقعا بعضی چیزها جز زرنگی به حساب نمیاد، اگر لحظه ای احساس کنند که شاید خانواده خودشون باشه، شاید بیشتر مراعات کنند ولی حیف و صد حیف که نمی فهمند، نمی دونم چرا این مطلب رو نوشتم، شاید فقط می خواستم خودم رو آروم کنم ولی واقعا شاید بهتر باشه به حقوق دیگران احترام بزاریم، خیابون و جاده همون قدر که مال شماست برای بقیه هم هست، بیایید کمی بیشتر فکر کنیم!

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

من هر روز در حال تلاش هستم تا خودم رو یکمی بیشتر بشناسم، خودم برای خودم معمایی شدم، همیشه هر کاری می‌خواستم تو زندگیم بکنم یکی بهم می‌گفت مگه دیوونه ای می خوای این کار و بکنی! منم بدون توجه به نظرشون اون کار رو انجام می‌دادم از اونجا بود که تصمیم گرفتم طراح و توسعه دهنده دیوونه‌بازی بشم، با روحیاتم سازگاری بیشتری داشت؛ هیچ وقت به یک چیز خاصی علاقه نشون ندادم برای همین همیشه در حال انجام کارهایی هستم که شاید تا اون موقع هیچ وقت انجامشون ندادم، البته خیلی سخته یه کاری رو به سرانجام برسونم چون وسط اش با چشمک یه ستاره جدید ممکنه مسیرم رو به کلی تغییر بدم. سخت ترین کار دوستانم علاوه بر تحمل کردنم به نظرم اینه که کمک کنن تا یه کاری رو تا آخر انجامش بدم، هیچ کاری رو برای موفق شدن انجام نمیدم، من فقط چون انجام اون‌ها رو دوست دارم، انجامشون میدم و در کل دوست دارم آدم موثری باشم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه