برچسب: زندگی

۲۳آبا
چگونه بخوریم، بجنبیم، بخوابیم

چگونه بخوریم، بجنبیم، بخوابیم

خیلی کتاب خوبی بود، نویسنده کتاب تام راث می خواد با ایجاد تغییرات کوچیک روزانه بتونیم نتایج بزرگی به دست بیاریم، قشنگی کتاب به نظرم اونجاست که میگه «من دکتر نیستم، متخصص تغذیه نیستم، فیزیولوژی ورزشی یا اختلالات خواب هم نیستم، من فقط یک بیمارم» خودش به خاطر بیماری های سختی که داشته رفته کلی تحقیق و پژوهش کرده و کلی برنامه رو تست کرده و مواردی که در کتاب آورده رو به نظرم خیلی صادقانه نوشته، مثلا می گفت فلان چیز بد هست سعی کنید وسوسه نشید ولی من خودم چند بار شدم، من به شخصه از زمانی که خوندن کتاب رو شروع کردم تصمیم گرفتم به بعضی از موارد کتاب عمل کنم و نتایج خیلی خوبی هم گرفتم که در آینده درباره شون خواهم نوشت، برای من هیجان انگیز بود چون قبل از خوندن کتاب تصمیم گرفته بودم تغییرات اساسی در زندگیم بدم و با خوندن این کتاب هم ایده های جدیدی به دست آوردم و هم فهمیدم راهی که میومدم درست بوده یا غلط و اشتباهاتم رو اصلاح کردم، به شدت خوندن این کتاب و عمل کردن به اون رو توصیه می کنم، برای من که خیلی خوب و مفید بود.

قفسه کتاب های من

۲۲آبا
گرگ و چوپان و سگ گله

دلم حرمت داره و جای هر کسی نیست

هیچ وقت تو زندگیم فاز آدم هایی که به خاطر رسیدن به اهدافشون دست به هر کاری می زنن و با هر کس و ناکسی رفت و آمد می کنن رو نفهمیدم، همیشه دوست داشتم ببینم چی تو ذهنشون می گذره، دنبال چی هستن! راستش این آدم ها اصلا قابل اعتماد نیستن، تا زمانی که بهت نیاز دارن و حس خوبی بهشون میده کنارتون بودن و چیزهای زیادی یاد می گیرن هستن، زمانی هم که احساس کنن از یکی دیگه میشه خیلی راحت تر همین چیزها رو به دست آورد و لذت بیشتری برد حتی اگر نقطه مقابل شما هم باشه به سمتش شیرجه می زنن، خلاصه همیشه جنس شون جور هست از همه نوع آدمی دور و برشون هست، وقتی هم ازشون می پرسی این دیگه چه وضعش هست، بهت میگن آدم باید روابط اجتماعی داشته باشه،  تو نمی فهمی!، اگر می فهمیدی الان دور و برت پر از آدم بود. ادامه مطلب »

۱۵آبا
سطل شما چقدر پر است؟

سطل شما چقدر پر است؟

یک کتاب خوب دیگه که به صورت اتفاقی از یک دوست هدیه گرفتم، این کتاب نوشته تام راث و دکتر دانلد اُ کلیفتون هست که توسط انتشارات البرز و با ترجمه منیژه جلالی منتشر شده، حجم کتاب خیلی نیست ولی عمق خوبی داره، نویسنده یه جورایی با یک سطل و یک ملاقه نظریه ای داده که اگر ما آدم ها بهش توجه کنیم و تو زندگیمون به کار بگیریم کلی هم زندگی خودمون تغییر می کنه و هم زندگی اطرافیانمون، خوندن این کتاب بهمون یادآوری می کنه سطلی داریم که باید هر روز از هر لحظه اش برای پر کردنش استفاده کنیم، این کار زندگی ما رو تغییر می ده، حتی ممکنه دنیا رو هم تغییر بده، به نظرم این کتاب رو حتما بخونید.

قفسه کتاب های من

۱۳آبا
با خود بودن

وقت هایی برای با خودمون بودن!

این روزها هم خودم و هم تمام آدم های دور و برم سخت مشغول کار هستیم، گاهی وسط کار خودمون رو فراموش می کنیم و اگر یکی از فعالیت های روزانه ای که باید انجامشون بدیم با مشکلی مواجه بشه به شدت به هم می ریزیم، به لطف خوندن کتاب های خوب و کاربردی و فکر کردن درباره این موضوعات راه کارهای جالبی براش پیدا کردم، همین جمعه یکی از بچه ها قرار بود فعالیتی رو انجام بده ولی تماس گرفت و گفت واقعا حال و حوصله اش رو نداره، اینجا بعضی از بچه هایی که درگیر بودن ناراحت شدن ولی من خندیدم و گفتم باشه مشکلی نیست حوصله داری پاشو بریم بیرون، خیلی خوشحال شد و ساعت ها با هم کارهای هیجان انگیزی کردیم و سعی کردم از حال و هوایی که داشت خارج اش کنم، البته نمی دونم چقدر موفق شدم، فقط می دونم حال خودم بهتر شد. ادامه مطلب »

۱۲آبا
چگونه کمتر کار کنیم

چگونه کمتر کار کنیم

این کتاب و چند تا کتاب دیگه رو زمانی خریدم که رفته بودم شهر کتاب مرکزی، این کتاب رو انتشارات هنوز ترجمه و چاپ کرده و به نظرم ترجمه نسبتا خوب و روانی داشت و کیفیت چاپ و طراحیش هم خوب بود، نویسنده کتاب لئوباباتا هست و زحمت ترجمه هم خانم لیلا شاپوریان کشیده، دستشون درد نکنه، کتاب خیلی خوبی بود، حتی یک هفته گذشته به دستورات کتاب عمل کردم و اتفاقات خوبی برام افتاد و قصد دارم این هفته هم با یک برنامه جدید ادامه بدم، از این کتاب هایی که صرفا چند تا نکته سر هم بندی کرده باشه نبود، حرف های خوب و کاربردی زده بود حتی زمین خوردن و اینکه ما آدم ها خیلی سخت عادت می کنیم هم در نظر گرفته بود، به نظر من اگر فرصت دارید و تصمیم دارید تغییراتی در زندگی تون ایجاد کنید، وقتش هست، بر خلاف عنوان کتاب همه کتاب درباره کار کردن نیست، به نظرم بیشتر درباره زندگی نوشته بود، البته نکاتش هم درباره کار باعث نوع نگاهی در من شد و راندمانم در این هفته نسبت به هفته های پیش بهتر شد.

قفسه کتاب های من

۱۱آبا
بچه های کار

لُپ لُپی که خدا سفارش داده بود!

من علاقه خاصی به گرفتن فال حافظ دارم به خصوص توی خیابون از بچه هایی که فال می فروشن، همیشه هم بهشون میگم خودشون یکی بهم بدن، اینقدر جالب فال ها رو ورق می زنن تا یه چیز خوبی نصیبم کنن، که دیگه دلم نمیاد بعد از خوندن فال بندازمش دور، همیشه نگهشون می دارم، هر فالی که از هر بچه ای گرفتم انگار داستان خریدم، فرصت داشته باشم می شینم کنارشون و مدتی باهاشون هم صحبت میشم، از رویاهایی که ندارن می شنوم، از زندگی شون و از چیزهایی که در روز تو ذهنشون می گذره، واقعا شنیدنی هست، اکثرا خیلی با ادب هستن و از هم صحبتی باهاشون خیلی لذت می برم. مثلا همین چند شب پیش با سینا آشنا شدم، فقط ده سالش بود و با داداشش که دوازده سالش بود بعد از مدرسه از شهریار میان تهران و فال می فروشن، اینقدر فالی که داد دستم شرح حال اون لحظه ی من بود که نشستم کنارش و شروع کردیم به حرف زدن، همیشه این بچه ها برام یک دغدغه بودن ولی هیچ وقت هیچ کاری به ذهنم نرسید که شاید بتونم براشون بکنم، بیشترین چیزی هم که خیلی آزارم میده اینه که وقتی ازشون درباره آینده سوال می پرسم هیچ جوابی براش ندارن و حتی چیزی هم نمی خوان، حس بد و عجیبی هست، شاید هم دوست ندارن درباره رویاهاشون با کسی حرف بزنن، نمی دونم. ادامه مطلب »

۳۰مهر
پاییز

مهری که به دلم نشست.

ماه مهر یکی از متفاوت ترین ماه های زندگیم بود، قبل از شروع هر کاری یکی از بزرگ ترین تصمیمات زندگیم رو گرفتم، تصمیم گرفتم کسی که بهترین سال های زندگیم رو کنار هم کار کردیم تا در آینده کارهای هیجان انگیزی بکنیم ولی به هر دلیلی تصمیم گرفت زیر قول و قرارمون بزنه و رفت تا زندگی اش رو شاید از مسیر بهتری بسازه، فراموش کنم، این کارم کردم، اون اوایل خیلی کار سخت و دردناکی بود برای من، شاید این آخرین مرحله برای فراموش کردنش بود، البته به قول یکی از دوستانم بعضی از دردها مثل سوختگی می مونه که بعد از مدتی شاید درد نداشته باشه ولی جاش همیشه باهات هست و همیشه یادت می مونه، من دو سال موندم و سعی کردم پای قول و قرارم بمونم، حتی به عنوان دوست نامه هم براش نوشتم و قبل از پایان دو سال سعی کردم برش گردونم ولی تصمیم خودش رو گرفته بود و من هم مصمم شدم به تصمیمی که گرفته بودم، اون ساده فراموش کرد، حتی یادش نبود چقدر ازش گذشته، تو روزمرگی های خودش غرق شده بود، راستش دیگه نمی خوام تا آخر عمرم ببینمش، به نظرم دوست داشتن کسایی که کوچیکترین جایی تو ذهنشون نداریم اسراف محبت و دوست داشتن هست. ادامه مطلب »

۲۹مهر

روزانه های ذهن یک دیوونه (۵۱): یک آشنایی اتفاقی

دیروز خیلی هیجان انگیز بود، کلی دیوونه بازی هایی که خیلی وقت بود انجام نداده بودم رو انجام دادم، تا شب هم شرکت بودیم و کارها خیلی خوب پیش رفتن، آخر شب جلسه ای داشتیم که کنسل شد برای همین فرصتی پیدا کردیم که بریم دوری توی شهر بزنیم که با دوست جدیدی آشنا شدیم و ساعت ها با هم حرف زدیم، از رویاهاش گفت، از تصمیمات درست و اشتباهی که گرفته بود و کلی هم یاد گرفتیم ازش، من ارادت خاصی به این آشنایی های اتفاقی دارم، هر چند گاهی هم بعد از مدتی بیشترین آسیب های زندگیم رو از همین آشنایی ها خوردم ولی به نظرم ارزشش رو داره، توی ذهنم کارهایی رو تعریف کردم که می خوام حتما انجامشون بدم برای همین دنبال یک سری آدم دیوونه می گردم که حاضر باشن واقعا از خیلی چیزهاشون بگذرن تا کارها خیلی خوب جلو برن، البته باید اهداف و رویاهاشون با ما تلاقی داشته باشه، البته باز هم تاکید می کنم هدف نباید وسیله رو توجیه کنه و باید مراقب انتخاب هامون باشیم، چون آدم ها هم شخصیت ما رو می سازن و هم آیندمون رو، اگر مطمئن شدیم که انتخابمون درست هست دیگه باید فکر و کنار بزاریم و فقط شروع کنیم.

۲۸مهر

روزانه های ذهن یک دیوونه (۵۰): تصمیم نهایی

این روزها برخورد دوستان و اطرافیانم نسبت به خودم خیلی برام جالب شده، گاهی احساس می کنم همه انتظارات عجیب و غریبی از من دارن و من نمی تونم به انتظارات و نیازهاشون به طور کامل پاسخگو باشم، تنها تصمیمی که تو این شرایط گرفتم این هست من باید کار خودم رو انجام بدم تحت هر شرایطی، فعلا مهم نیست بقیه چه نظری نسبت به من دارن، مهم اینه من به چه راهی ایمان دارم و احساس می کنم در لحظه ای که توش قرار دارم بهترین تصمیم برای من و اطرافیانم چی هست! درسته که شاید همه از روی دلسوزی و محبت حرف بزنن ولی به نظرم هیچ کس به اندازه خودم نمی تونه موقعیتی که توش قرار دارم رو درک کنه و بهترین تصمیم رو بگیره، البته این ربطی به گرفتن مشورت از دیگران نداره، بیشتر روی این مفهوم دارم حرف می زنم که باید تصمیم نهایی رو خودم بگیرم و مسئولیت اش رو هم بپذیرم.

۲۳مهر

روزانه های ذهن یک دیوونه (۴۹): آدم های پاک باخته

تو کل دهه بیست تا سی زندگیم طوری زندگی کردم که هر زمان اراده کردم کل زندگیم رو توی سی ثانیه گذاشتم کنار و به سمت دیگه ای حرکت کردم، خوب یا بدش رو کاری ندارم، این موضوع باعث شده توی زندگیم دنبال همچین آدم هایی باشم و حتی به سرم بزنه چنین آدم هایی رو تربیت کنم، به نظر من وقتی آدم چیزی برای از دست دادن نداره خیلی بیشتر تلاش می کنه برای چیزهایی که باید واقعا تلاش کنه، برای خودش، برای دیگران، هیچ وقت توی ذهنم نرفت که ما قبل از اینکه به دیگران فکر کنیم باید به خودمون فکر کنیم، این دو تا اصلا هیچ جایی به هم برخورد نمی کنند، ما خودمون خودمون هستیم و دیگران دیگران هستند، هر کدوم جایگاه خاص خودشون رو دارند و حتی به نظرم ما در ارتباط مون با دیگران هست که خودمون رو می تونیم کشف کنیم. ادامه مطلب »

حقوق نمی گیریم که چیزی بخواد محفوظ باشه