برچسب: پسرک تنها

۲۹فروردین

بازی های دوران کودکی

پسرک باهوش – قسمت هفتم

چرا بچه های این مملکت این طورین، هیچ کس نمی دونه دقیقا می خواد چه کار کنه، اصلا استعدادش توی چیه، یا دنبال پول می گردن، یا می خوان دانشگاه خوب برن حالا هر رشته ای، آخر و عاقبتش چی می خواد بشه اصلا براشون مهم نیست، پسره داشت اعصابم رو خورد می کرد، خوب شد اومدم کنار، لااقل نمی کنه، یه رشته دیگه بگه، برق شریف، حالا ازش بپرسی برق یعنی چی نمی دونه ها، فقط می خواد یه حرف گنده زده باشه.

– پسرک تنها، با توام، بیا اینجا.

جانم، ببخشید، خیلی رفت روی اعصابم.

– ما اومدیم اینجا به حرف این بچه ها گوش بدیم ببینیم مشکلشون کجاست، نه اینکه بزنیم تو سرشون که حالیتون نیست یا مسخرشون کنیم، ما قراره برای نیازها و مشکلات این بچه ها محصول طراحی کنیم، چیزی که بتونه توی تصمیم گیری هاشون کمک کنه، تو چرا اینطوری برخورد می کنی.

گفتم که ببخشید، از کوره در رفتم، حالا من نبودم چی می گفت؟

– گفت چند ماهه خودم هم سر این موضوع با خودم درگیرم، خیلی به این موضوع فکر می کنم که این رشته ها، کارشون چیه، محتواشون چیه، آخرش چی میشه، استعداد من چیه، کجا برم بهتره، به چه چیزهایی علاقه دارم و از این حرف ها .

خب، حالا فهمیدی دقیقا ما باید چه کاری انجام بدیم؟ ادامه مطلب »

۲۳فروردین

من می خوام برق شریف قبول بشم.

پسرک باهوش- قسمت ششم

الان چند روزه بیکار شدم، یعنی خودم با دست های خودم رفتم استعفا دادم، کارم شده راه رفتن توی خونه، از این ور به اون ور، بعضی وقت ها هم می شینم بر و بر به دیوار نگاه می کنم و به خریتم فکر می کنم، بابام از ترس اینکه دیوار خونه سوراخ نشه یه لگدی نثار شکمم می کنه و میگه پاشو که اگه عقل داشتی این وضعت نبود، بنده خدا راست میگه، هر جای خونه که می خواد بره، یهو می خوریم به هم، نمی دونم سرعت راه رفتن من زیاده، یا اونا عمدا از جایی رد می شن که من می خوام رد بشم، آی لالالای لالای، لالای لای لالای، صدای گوشی من از کجا داره میاد؟ آی لالالای لالای، لالای لای لالای، کی انداختش زیر مبلا!!

الو سلام بفرمایید.

– سلام، چطوری پسرک تنها، می شناسی که؟

زدی ما رو به خاک سیاه نشوندی می خوای نشناسمت، پسرک باهوش.

– ببخشید چند روز کاری پیش اومد نتونستم زنگ بزنم، اگه وقت داری بیا یه سر بریم پارک امیرآباد، همون که وسطش کتابخونه داره، یکم با هم صحبت کنیم.

یه جوری میگه اگه وقت داری بیا، که آدم دلش می خواد با سر بره وسط  ساعت، باشه من تا یه ربع دیگه حاضر می شم میام، جلوی درب غربی .

– حالا چرا عصبانی هستی؟ بیا منتظرم، فعلا خداحافظ. ادامه مطلب »

۱۵فروردین

بالاخره زمین گرده یا تخته؟

پسرک باهوش- قسمت پنجم

روزها و هفته ها پشت سر هم با سرعت اسب رفتند، سفیدی کوه ها، نمه نمه آب شدن و ریختن پای درخت ها، زمین هم دیگه سرمای چند هفته پیش رو نداره، گرم شده و داره با گرماش درختارو صدا می کنه، بلکه از خواب ناز زمستونی بیدار بشن، بعضی از درخت های سحرخیز نتونستن تحمل کنن تا بهار بیاد، هم سبز شدن، هم شکوفه زدن، وای که چقدر این درخت ها و قیافه شون رو دوست دارم.

هنوز دو سه روزی مونده تا سال تحویل بشه و وارد اون یکی سال بشیم، امروز با پسرک باهوش قرار مدار گذاشتیم بریم کوه، دارم حاضر میشم که برم ولی این جورابامو پیدا نمی کنم، همیشه با این مسئله درگیرم نمی دونم چرا، باور کنید سعی می کنم یه جا در بیارم که یادم نره ولی پرت کردن جوراب یکی از لذت های جدایی ناپذیر زندگی من شده، البته فرداش این لذت کوفتم میشه ولی اینم مثل هزاران عادت بدی که دوستشون داریم و نمی خواییم رهاش کنیم، آهان ایناهاش، پیداش کردم، خوب دیگه بریم که دیر نرسیم.

هر وقت میام کوه این سوال برام پیش میاد که میگن «کوه ها میخ های زمینه» دقیقا یعنی چی؟ مگه زمین رو روی دیوار چسبوندن که میخ لازم باشه، نکنه این بیچاره ها که تشخیص دادن زمین گرده اشتباه می کنن و زمین تخته و با میخ که کوه ها باشن روی یه دیوار خیلی بزرگ چسبوندنش، توی کتاب ها هم همه قاره ها رو توی یه صفحه می کشن، اگه زمین مثل تخته نیست چرا توی کتاب ها گرد نمی کشن، اِ سلام، ببخشید متوجه نشدم اومدی، چطوری؟ خوبی؟ ادامه مطلب »

۴فروردین

سیلی آبدار از خدا خوردی؟!

پسرک باهوش – قسمت چهارم

کافه چی، چایی ها رو آورد و روی میز گذاشت، استکان ها مثل لوکوموتیوهای قدیمی بخار می کردن، دیوارهای کافه زمستون پر از کتاب بود که میشد برشون داشت و خوند و نقاشی هایی که با دیدن اونا حال و هوات عوض می شد، انتهای کافه جای خوشگلی رو برای فروش کتاب ها درست کرده بودن که نظرم به اونجا جلب شد و فراموش کردم چایی ها خیلی داغ هستن، استکان رو برداشتم جلوی صورتم گرفتم، بخار چایی چشمه هایی رو در اطراف بینیم درست کرد ولی من اصلا توی باغ نبودم و یه دفعه استکان رو دادم بالا، همین که مواد مذاب وارد گلوم شد، از نوک زبان تا مجاری انتقال مایعات به معده می سوخت، باور کنید توی راه، خنک هم نشد، چون وقتی رسید به معدم احساس کردم درونم داره منفجر میشه، خیلی خود داری کردم ، آخ و اوخ راه ننداختم، چایی خوردنمون که با اعمال شاقه تمام شد، پسرک باهوش به سمت کتاب ها رفت، منم رفتم تا حواسش نیست به حساب و کتاب برسم.

گشت و گزارمون که بین کتاب ها تموم شد، از کافه زدیم بیرون، گرمای صحبت و اون چایی لامصب سرمای بیرون رو از یادمون برده بود، برف دونه درشت و آبداری داشت میومد ،مسیرهامون با هم خیلی فرق داشت از همونجا از هم جدا شدیم، یواش یواش به سمت ایستگاه اتوبوس می رفتم که احساس کردم خیلی خیابون خلوته نگاهی به ساعت انداختم و دیدم متوجه چرخیدن عقربه های ساعت نشدم و ساعت از اومدن اتوبوس دیگه گذشته، دستم رو می کنم توی جیب شلوارم، خالیه، اون یکی جیبم رو چک می کنم اونم که خالیه، اول خدا رو شکر می کنم که به اندازه پول چایی، همرام بود، از اینکه توی اون سرمای لعنتی مجبور بودم فاصله کافه تا خونه رو پیاده برم کفرم داشت در میومد آخه اینم شد زندگی.

بالاخره تصمیم کبری رو گرفتم، البته مسخره است فکر کنید راه دیگه ای هم داشتم، اول تا آخر باید این مسیر رو پیاده می رفتم، هر چند قدمی که بر می داشتم، خدا هم لطف می کرد باد رو به سمت حرکت من کج می کرد و دونه های برف رو مستقیم مثل کشیده ی آبدار توی صورتم می زد، همش با خودم می گفتم: کی بهتر از خدا ، بزار بزنه، بعد با خودم تا دم در خونه حرف زدم، چه چرت و پرت هایی که نگفتم و فکر نکردم، یادم نیست وسط کدوم فکرم بودم که رسیدم خونه، دم در دستم بالا نمی یومد که زنگ رو فشار بدم، به زور که دستم رو به دکمه زنگ رسوندم چند بار زدم چون دیگه احساس نداشتم و فکر می کردم نزدم، در رو با کلی بد و بی راه باز کردن، دیگه نمی تونستم کفش هام رو از پام در بیارم، با نوک یکی از پاهام از پشت اون یکی رو در آوردم و خودم رو رسوندم بالا، پاهام که احساسی نداشت، جورابام رو که از پام درآوردم رنگشون به کبودی میزد، مستقیم رفتم جلوی بخاری و پاهام رو چسبودنم به بخاری، در حالت عادی حتما می سوختم، ولی هیچ احساسی نداشتم، با آوردن یه بالش، …

صبح شده بود، آفتاب از پنجره تا نزدیکی صورتم اومده بود تو، نمی دونم آفتاب بیدار کردم یا گنجشک ها که روی درخت جلوی خونمون میشینن و گویا با هم درد و دل می کنن، ولی با وجود اون همه بدبختی که کشیدم، دیروز خیلی چسبید و احساس کسی رو داشتم که بعد از طی کردن یه غار طولانی چشمش به یه نور می افته و دلش روشن میشه.

۸بهمن

همیشه یکی رو برای خودت نگه دار

پسرک باهوش – قسمت سوم

با اومدن کافه‌چی و آوردن مِنو ، خاطره تعریف کردن پسرک باهوش هم تموم شد ، از اونجایی که من دعوتش کرده بودم و حساب کردن میز با من بود ، مثل همیشه مراعات زیادی کرد و یه فنجون چای سفارش داد ، همیشه با این اخلاقش خیلی حال می کردم ، اصلا انگار حس ششم داشت ، که من الان پول دارم یا ندارم ، بر عکس رفقایی که تا داشتیم ، خوردن و بردن ، وقتی هم که نداشتیم ، زدن و رفتن ، فوق العاده ترین رفیق عالم بود برای من ، حیف که من نقش همون رفقا را براش ایفا کرده بودم .

اون که احساس من رو ، توی اون لحظات به طور کامل درک کرده بود و می دونست ، هم از گذشته‌ی خودم پشیمونم ، هم روی صحبت ندارم ، باز هم پا پیش گذاشت و سر صحبت رو باز کرد و گفت ، برای آیندت برنامه‌ی خاصی داری ؟

اینقدر خراب کاری کرده بودم ، که دیگه به خودم هم فکر نمی کردم ، چه برسه به آینده و این حرف ها ، در حال ، غرق شده بودم و به آینده ، نیم نگاهم نداشتم ، سوالش برای من شُکِ بدی بود ، چون تمام خاطرات بد چند سال گذشته ، مثل سریال از جلوی چشمام عبور می کرد ، سرم داشت گیج می رفت ، نمی دونستم چی باید جواب بدم ، بازم خودش به کمکم اومد ، انگار همه چیز رو از قبل می دونست و منتظر جواب دادن من نبود و گفت ، هر کاری کردی مهم نیست ، مهم اینه از الان به بعد میخوای چه کار کنی .

امید ، در رگهای من شروع به جوشش کرده بود ، پسرک باهوش هر وقت این حرف و بهم می زد ، یعنی پاشو ، دستت رو بده به من و روی من حساب کن ، شور و شوق عجیبی داشتم ، انگار منتظر این لحظه و شنیدن این حرف بودم ، اعتقاد عجیبی به کار تیمی داشت ، ولی من که می خواستم شاگردی نکرده ، استادی کنم ، زمانه درس عبرت خوبی بهم داده بود ، خدا رو شکر می کردم ، که هنوز دوستانی دارم که وقتی میخورم زمین ، بیان بالای سرم و بگن ، پسرک تنها ، نگران نباش ، منم رفیقت .

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)