۲۹آبان

ابوالفضل در تنهایی ابوالفضل‌تر است!

طی چند هفته‌ی گذشته خیلی فکر کردم، با وجودیکه من خیلی آدم اجتماعی هستم ولی به شدت علاقه‌مندم به تنهایی، آخه به قول کیارستمی همون طور که درخت در تنهایی درخت‌تره، ابوالفضل هم در تنهایی ابوالفضل‌تر است. اگر من را در یک اتاق دوازده متری یا مثل الان در یک اتاق نه‌ متری تنها بگذارند، غرق می‌شم در رویاهای خودم و بعد از چند روز شروع می‌کنم به ساختن، بهره‌وریم به طرز باورنکردنی بالا میره، طوریکه به جای دوازده دقیقه کار مفید روزانه، می‌تونم دوازده ساعت و حتی بیش‌تر کار مفید داشته باشم، به راحتی خسته نمیشم و واقعا از زندگی لذت می‌برم، میشه گفت وقتی برای دلتنگی ندارم.

بدون شک وقتی تنها هستم، کمتر باعث ناراحتی دیگران میشم، کمتر در معرض انتخاب‌های گوناگون قرار می‌گیرم، تمرکزم به شدت بالا میره، فرصت ایده‌عالی برای تفکر پیدا می‌کنم، بیش‌تر کتاب می‌خونم، بیش‌تر فیلم می‌بینم، بیش‌تر می‌نویسم، کلا خیلی آدم بهتری میشم به نظر خودم، حیف که نمیشه شایدم هم نمی‌تونم برای مدت زیادی این کار را انجام بدم ولی واقعا نیاز دارم هر از چند گاهی با خودم خلوت کنم، من از جمله آدم‌هایی هستم که خیلی به تنهایی نیاز دارم.

این مطلب را با دیگران به اشتراک بزار

درباره ابوالفضل فتاحی

این روزها خیلی به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا فلسفه‌ی وجود من چیه در این دنیا، اصلا دوست ندارم سرم و بندازم پایین و دنیا برام تصمیم بگیره که چی بشم، اصلا این فکر که اختیار زندگیم دست خودم نیست واقعا آزاردهنده است برام، هیچ وقت زمانم رو به کسی نفروختم که در ازاش مبلغی برای زنده موندن و خوشحال بودنم بهم بده، البته خیلی به دوستانم هدیه میدم، احساس می‌کنم باید دوستان فوق‌العاده‌ای را انتخاب کنم، باهاشون تعامل کنم و زمانم رو بهشون هدیه بدم، تا بتونیم با سینرژی که ایجاد میشه، کارهای تاثیر گذاری انجام بدیم و در این دنیا منشاء اثر باشیم.

پاسخ دادن

پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شدفیلدهایی که ستاره دار هستند *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

کلیه حقوق این سایت تا سال ۱۹۸۶ محفوظ بوده و از اون سال به بعد کسی بابت حفاظت از این سایت پولی بهم نداد، بنابراین چیزی هم دیگه محفوظ نیست :)