تئاتر رویای برفی

چند روز پیش با لیلی خانم رفتیم تئاتر رویای برفی رو دیدیم، به نظرم لیلی بیشتر از اینکه بازیگری تئاتر رو دوست داشته باشه کارگردانی کار رو دوست داره، حتی گاهی دیدم نویسندگی اونم دوست داره، بعد از اجرا خیلی کم پیش میاد دوست داشته باشه با بازیگران تئاتر عکس بندازه، مگر در طول اجرا خیلی نظرش رو جلب کرده باشه. از این که بگذریم خیلی خوشحالم کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هنوز هست، هر چند دست و پا شکسته، سالن‌های مرکز نمایش عروسکی‌شون هر از چند گاهی تئاترهای خیلی خوبی می‌گذاره، اینکه گروه‌های نمایش عروسکی رو زنده نگه می‌داره در دورانی که هیچی برای هیچ‌کسی مهم نیست جای شکرش باقیه. نمایش رویای برفی هم برای لیلی جالب بود، این سبک نمایش رو من و لیلی توی خونه هم با عروسک‌ها خیلی خوب اجرا می‌کنیم، اونقدر که من حسم این بود تئاترهای خونگی ما بهتر بود. ولی در کل نمایش باحالی بود، عروسک «لیمولیمو» یا همون سگ بزرگ واقعا خوب طراحی و ساخته شده بود.